Przekonania psychoterapeutów

Lambert i Barley (2001) postawili pytanie o to, które czynniki w największym stopniu wyjaśniają zmianę terapeutyczną Przeprowadzili oni metaanalizy ponad 100 badań psychoterapii i wyłonili czynniki w następujących grupach:

-  techniki specyficzne(specyficzne metody interwencji / techniki, będące częścią poszczególnych systemów terapeutycznych),
- czynniki wspólne (katharsis, empatia, modelowanie, zaufanie, zrozumienie, modelowanie, ciepło, podejmowanie ryzyka),
- czynniki niespecyficzne (oczekiwanie na poprawę = placebo),
- czynniki pozaterapeutyczne (spontaniczna remisja, naturalny rozwój klienta, wsparcie środowiska, itd);

Oto jak rozłożyły się one w podziale procentowym. 

Ilościowa ocena efektów

Określenia  takie jak:  „wyleczenie", „znacząca poprawa" lub „umiarkowana poprawa", dawniej często używane w badaniach nad wynikami terapii, można różnie interpretować. Obecnie istnieje wyraźna trend  do stosowania bardziej precyzyjnych kategorii pomiaru zmiany. Służy do tego Inwentarz Depresji Becka (ocena nasilenia depresji jest dokonywana przez pacjenta ) oraz Skala Depresji Hamiltona (zestaw skal stosowanych w tym samym celu przez klinicystów).  Są one niemal standardowo stosowane do oceny głębokości depresji zarówno przed jak  i po terapii.